Deaud in het heden, springlevend in het verleden

De VPRO, die eigenlijk de Vrijzinnig Protestantse Radio Omroep heet, kennen we natuurlijk van het baanbrekende werk van Roel Maaldrink, emancipatoire tweets, unieke inzichten, eerlijke docu's, de uitleg bij Koot en Bie, het grensverleggende gesprek tussen Griet op de Beeck en Eus en nog veel meer fraais. Goed, tussen de zeldzame vissen zwemt ook altijd een kibbelend kabeljauwtje dat de vijver ontsiert, zoals Koot en Bie (zonder uitleg), Jiskefet, Theo en Thea, de afleveringen van Zomergasten tot 2014, VPRO Boeken, Andere Tijden, Tegenlicht en alles van Wim T. Schippers. Dat namen we op de vrijzinnige koop toe. Maar sinds de absentie van Tim den Besten ging het bergafwaarts met de omroep en is het simplisties gezegd allemaal niet zo leuk meer en al helemaal niet fraai. Er is geen enkel VPRO-programma meer dat u aan de buis gekluisterd houdt, terwijl u vroeger geramd zat met een Lubach, waardoor u de volgende morgen de hete takes zo uit uw mouw schudde bij de koffieautomaat.  Maar dat is allemaal alweer 100 jaar geleden. In 1926 viel er tenminste nog wat te beleven op tv. Dus zoeken we het vanavond ter viering in het verleden, in de schatkamer (als dat nog mag). En welk VPRO-programma bracht u schoonheid en troost?

A very rare species

Narrator: Wat zien we daar tussen de geraniums door sluw en doeltreffend richting afstandsbediening schuifelen, somtijds geruisloos zijn territorium afbakenend door in het wilde weg te wateren en ongeziene uithoeken te verkennen? Het is een zeer zeldzaam exemplaar. Dit menselijk wezen, bekijk hem eens goed, dat op alle werelddelen zijn sporen heeft nagelaten, weet zich vandaag gezegend met zijn 100ste verjaardag. In fragiele staat, allicht, maar met de levenslust van een pasgeboren otter. Nog altijd dartelt hij, met zijn hagelwitte kopvacht, elegant rond in zijn natuurlijke habitat, als een mus in een kletterende fontein op een vroegbroeierige eerste lentedag. Dagelijks zuigt hij het leven diep zijn gerimpelde lichaam binnen als een miereneter zijn prooi. Want hij leeft. Hij lééft. Al honderd jaren lang verblijdt hij zijn soortgenoten met die buitengewoon kenmerkende stem, die bijzondere eloquentie en die intonatie gelijk een koraalrif(?). Maar voor hoelang nog? Dat is een terechte vraag die grote zorgen met zich meebrengt, over de toekomst van dit mensenbeest zelf en over onze kwetsbare, kostbare aarde. Toch laat hij deze heuglijke dag niet bederven door op de loer liggend onheil en doet hij zich tegoed aan een rijke selectie zelfgevangen vlees en verse vis, en verlustigt hij zich in de weelde van de prachtige natuur. Het is hem gegund. Met ongetwijfeld nog vele jaren in het verschiet feliciteren wij het legendarische dierenmens Sir David Attenborough.